DE TOEKOMST IS NU!

2017-04-15 14-23-08Ik heb het geluk, les voyages forment la jeunesse, van heel vele zaken te mogen beluisteren, bekijken, ervaren, bespreken, wereldwijd, kriskras door Europa, soms Azië en van tijd tot tijd Centraal-Afrika. In de eerste maanden van 2017 zal ik onder meer in Lissabon, Boedapest, Madrid en Milaan zijn geweest: korte, intense verblijven met vele contacten, gewoonlijk goed voorbereid.
Als men de wereld bekijkt en onze schoolwedstrijden met als juryvoorzitter de meeste bekende ICT’er – als het mag gebruikt worden – van de wereld, een inwoner uit de Zwalmvallei, de heer Peter Hinsen. Voor ons en onze zo snel draaiende beschaving is het opvallende actualiteit…


voor driekwart van de wereld is het nog een verre toekomst. Misschien een immer uitblijvende toekomst. In de meest vooruitstrevende opzoekings- en ontwikkelingsvalleien van de wereld, voor een groot stuk in Europa, met Groot-Brittannië en België die zich daar deftig in weert, maar ook in Noord-Amerika, in Korea en China, zonder India over het hoofd te zien, draaien dingen en mensen rondom toekomstassen in de technologie, de nanotechnologie, de genetica, de supercomputers, de enorme databenuttigingen en de uitdagende terugduw van alle grenzen die de wetenschap zo sterk omklemmen.

 

 

Toekomst en stabiliteit

Met de Spaanse ambassadeur had ik een gesprek waaruit bleek dat 90%, zelfs meer, van de Spanjaarden groot worden en blijven werken op enkele boogscheuten van de plaats waar zij werden groot gebracht. In het kleine België – een land, hoe kleiner hoe groter de afstanden heb ik in Malta geleerd – blijven wij omzeggens levenslang wonen in de provincie waar wij zijn geboren, en dat in een wereld waar de onomstotelijke opwarming van de aarde, het verzeventigvoudigd zijn (70X) van de wereldbevolking tussen de eerste eeuw van onze tijdrekening en het verzamelde mensdom van vandaag, waar wij wellicht onder de tienduizenden en tienduizenden diverse speciën, rassen, soorten, biologisch groot, klein, op het niveau van de microbe en sub bacterie nemen wij in een pijlsnelle vaart bijna alle ruimte in.
Nieuwe technieken van omgang met onze constanten – 10% van de wereld is linkshandig – een Eskimo of een Pygmee heeft zoals een Belg hetzelfde aantal reukreceptoren en de DNA van zovele levende wezens lijkt zoals men twee druppels water zou kunnen vergelijken fors op de onze.

Wij hebben veel meer nodig...

Vanuit het onherbergbergzaam rotsenhol met samengespelde dierenvellen tot de silexpuntige werpspeer had de zogenoemde homo sapiens weinig ruimte nodig. Zijn “ecologische voetafdruk” was niet groter dan deze van zijn fysische zolen. Vandaag de dag is de vermenigvuldiging enorm. De plaats naar ruimte, gebouwen, verplaatsing, mobiliteit, instrumenten, denkplaatsen, verzorgingshuizen, onderwijsinstellingen, werkplaatsen, uitvinding en ruimte, voor dit alles te laten samen of tegenwerken, ruimte op water, land en lucht zijn een ongelooflijk meervoud van wat enkele tienduizenden jaren geleden – een paar seconden op de wereldgeschiedenis uitgedrukt en berekend op bijvoorbeeld een 24 uren tijdschema.

Waar wij blijven wordt alles kleiner

België met zijn 30.000 m² kilometer, waar ongeveer slechts een half miljoen inwoners wonen in het woud en waterrijke deel ten oosten van Samber en Maas, dat een derde van ons grondgebied uitmaakt, telt de grootste densiteit aan wegen in de wereld en wellicht één van de grootste densiteit aan mensen en hun installaties heelal wijd.
Wij maken alles intenser omdat wij moeilijk de oppervlakte die we nodig hebben kunnen uitrekken en horizontaal of verticaal fors vergroten. Onze woningen – en ik had steeds het geluk, of althans het toeval van mijn geboorte af tot nu in ruime, voor velen te ruim geachte woningen te mogen werken, opgroeien, leven en onvrijwillig een groot ruimtebezitter te zijn vis-à-vis het bantoehutje aan de Congostroom of de iglo in het hoge noorden. Momenteel is het blijkbaar 6 ha per dag open ruimte die verdampt in wegen, industrieterreinen, bewoning, fabrieken, …
Kloppen deze cijfers? Wellicht bij benadering omdat een woning omringd door de uitzonderlijke 5 ha weide, tuin of groen de 5 ha laat knippen uit het open ruimte bestand, althans volgens de statistische benadering, zelfs indien de echte benuttiging van diezelfde oppervlakte amper een 20e of zelfs minder blijkt te zijn. Maar toch, ruimte zoals tijd wordt zonder te veranderen in oppervlakte of in duur schaars, heel schaars.

Tweemaal op de juiste nagel

De schoolwedstrijd van ons Centrum dit jaar gaat over artificiële intelligentie, over deze kwantum sprongen met nog meer dan geometrische uitbundigheid van het menselijk vernuft in de “ICT-isering” van alles wat wij ondergaan en van bijna alles wat wij doen. We zijn nieuwsgierig naar wat 17/18-jarigen met de pen of met de camera ons gaan tonen.
Dezelfde maand juni 2017 komt ons symposium over betere benuttiging van de ruimte waarin wij breed gezien leven, werken, rusten, vertoeven of zelfs … met de stijging van de crematie toch nog steeds oppervlaktes nodig hebben om lijflijk door de bodem, heel dikwijls van onze geboortegrond te worden opgenomen.
En zo is er een zoveelste cirkel aan het rond worden. Voor de jongere generatie de uitbundigheid van na te denken of na te reageren op een helse veranderende maatschappij waar auto’s bestuurderloos rijden, waar top neurologische operaties camera bestuurd worden uitgevoerd, waar de klassieke medicatie het opgeeft jaar na jaar tegen de Nano implantatie van bewakingsstelsel of verbeteringssystemen en de ongelooflijke toekomst van de cellentherapie. Een periode waar honkvast, tenzij grote catastrofen van klimatologische miserie, honger of oorlogsaard, vragen wij meer en meer aan wat niet uittrekbaar is de ruimte die ons werk, ons wonen, ons verplaatsen, ons vertier, ons vertoef nood aan heeft en waar wij tot het laatste greintje zo wetenschappelijk mogelijk, zo toekomstgericht …, willen optimaliseren.
Ons Centrum heeft deze twee problemen of twee zoektochten naar oplossingen samen gevat in wat in de komende weken komt: een schoolwedstrijd waar wij naar uitkijken met een juryvoorzitter om een grote wereld U tegen te zeggen, en een symposium waar wij kritisch en zo uitdagend mogelijk gaan nadenken over wat ruimte die niet kan worden horizontaal althans vermenigvuldigd, beheerst en toekomstgericht met respect van vele waarden, waaronder deze van het zich eigen te mogen nemen, het aftastend debat hopelijk zullen overleven. Ons symposium over ruimte en benuttiging van 9 juni en onze schoolwedstrijd over de gecreëerde intelligentie en de benuttigingsmogelijkheden ervan op 25 juni, allen in dit gezegend jaar 2017 zijn de nederige kapstokken waar ons Centrum mede met zovele andere zorg en bezorgdheid aan vasthangt. De juni maand van dit jaar met zijn twee topgebeurtenissen, nederig maar stevig, geeft onze stichting en zijn zovele vrijwilligers eretekens voor de toekomst.

Herman DE CROO
Minister van Staat

Nieuwsbrief archief

 

2017 oktober - november - december pdf-icon
2017 juli - september - oktober  pdf-icon
2017 april - mei - juni  
2017 januari - februari - maart pdf-icon
2016 oktober - november - december pdf-icon
2016 juli - september - oktober pdf-icon
2016 april - mei - juni pdf-icon
2016 januari - februari - maart pdf-icon
Lees meer...